Back to reality

Ouch. Zo te zien heb ik dit blog toch iets te lang verwaarloosd. Nu was het de laatste weken ook echt onmogelijk (en erg saai) om achter het internet te zitten, daarom nu vanuit mijn roadside motel in San Bernardino maar even een korte update.

Na een tweede gestoord weekend in Vegas en een moeilijk afscheid van campus & IV, vertrok ik bijna 3 weken geleden uit Santa Barbara. De eerste week roadtrippend met Iris door heel California, daarna even een paar dagen verwend worden in San Jose bij Gillian, om vervolgens op het vliegtuig in San Fran te stappen naar Los Angeles voor het Electric Daisy Carnival - een tweedaagse openlucht rave. Om hiervan bij te komen nog even 3 dagen met Annekee en haar ouders naar Palm Springs en de woestijn; en nu zit ik hier, te wachten totdat ik morgen naar LA kan en dan naar Amsterdam zal vliegen...

Aangezien ik in deze weken net zo bizar veel indrukken heb opgedaan als in de afgelopen 6 maanden, mijn hersenen al dat natuurschoon keer op keer gewoon niet konden verwerken, en ik teveel kilometers heb gereden om ook nog maar enigszins te kunnen herinneren waar ik allemaal ben geweest - hier een impressie dmv foto's! Ik ga mijn laatste uurtjes nu doorbrengen met mijn tassen inpakken, Lost kijken en terugkijken op alles wat ik heb meegemaakt hier in de States...en de volgende keer dat ik jullie spreek is het weer face to face in Holland! :) x

zeeleeuwen onder de pier in Santa Cruz

een mistige maar warme ochtend in Big Sur

zonsondergang vanaf het lighthouse hostel

lunch in de Yosemite Valley

uitkijkje over Yosemite Valley en El Capitan

zonsondergang vanaf Glacier Point

na een hike naar Yosemite Falls

vanaf 10.000voet op Tioga Pass

hikend in Yosemite

Teyaya Lake

Goldmine spookstadje Bodie

bijbruinen bij Lake Tahoe

kamperen in Wine Country

terug in San Francisco

ravend op EDC dag twee :)

bizar windturbine park in de woestijn bij Palm Springs

cactussen en woestijn in Joshua Trees national park

de beroemde yucca/joshua tree in de eindeloze woestijn

Isla Vista: My Life. Your Dream.

The countdown has started. De laatste minuten van het collegejaar zijn aangebroken. Voor de meeste mensen reden om de laatste collegenotities te verzamelen en dagen door te brengen in de UB. Niet voor mij.
En nu voor de verandering eens niet omdat ik te druk ben met buitenschoolse activiteiten. Nee, omdat ik al bijna een week afgeschreven in bed lig. De dokter weet nog niet zeker of het Mono (in Nederland ook wel bekend als Pfeiffer) danwel een ander amandel-geconcentreerd virus is, maar het is niet best. Wat een feest.
Het enige wat ik nu kan doen is zo'n 20 uur per dag slapen, mijn pilletjes nemen en met alle macht hopen dat het niét mono is. Nu moet ik zeggen dat mijn lichaam tot nog toe altijd erg goed is in hele hoge koortsen opwekken, zodat ik er ook meestal binnen een week of twee weer vanaf ben. Laten we hopen dat dat nu ook het geval is.

Want zoals misschien wel te merken was aan mijn steeds sporadischer wordende blogposts, gaat de tijd hier godsgruwelijk snel. Nog precies 3 weken voordat ik Santa Barbara, UCSB en vooral Isla Vista voorgoed (voorlopig..?) verlaat. Na een half jaar van dagelijkse wandelingen langs de lagoon, avonturen in IV en chillen op het strand kan ik me eerlijk gezegd moeilijk voorstellen hoe mijn leven buiten SB eruit gaat zien. Gelukkig heb ik eerst nog 2,5 week vakantie (alsof ik nog niet genoeg genoten heb) en roadtrippen door dit mooie land voor de boeg - voordat ik de realiteit weer onder ogen moet komen.

Terugkijkend op de afgelopen maanden vind ik het heerlijk om te zien hoeveel bezoek uit Nederland ik heb gehad. De meeste internationale studenten moeten het toch maar doen met een kort bezoekje van de ouders; ik heb drie keer minstens een volle week mijn Nederlands kunnen bijspijkeren. Iets meer dan 2 weken geleden heb ik Jan en Annerie opgehaald uit LAX voor een volgeplande week California. Na een korte kennismaking met Santa Barbara en de campus vertrokken we naar LA, waar we al mijn favoriete highlights hebben bezocht. Zoals misschien bekend is Venice daar nummer 1 van, and this time more than ever! We wandelden namelijk recht op een shooting van Californication af - only my most favorite show in the world. Na een aantal minuten (okay, misschien was het een half uur!) starstruck hebben staan staren naar David Duchovny en Evan Handler, die op 5 meter afstand van me vandaan stonden te filmen, werd het ongemakkelijk. Vooral aangezien het filmen al voorbij was en ze eigenlijk met z'n allen naar mij stonden te staren. Toegegeven, ik ben blijkbaar niet de meeste soepele baas als het aankomt op ‘meeting your heroes', maar Hank Moody (het character van D.D.) deed zijn naam ook echt eer aan. Toen hij op me af wandelde, met neus hoog in de lucht, en ik hem op mijn állerschattigst vroeg om een foto, kreeg ik enkel als antwoord van ergens hoog daarboven: 'Well, you already took enough pictures, didn't you?!' en als uitbrander: 'No. I'm working'. Weten we dat ook weer.

Na L.A. kwam gelukkig nog het grote hoogtepunt voor ons alledrie - Vegas baby! Raar genoeg was ik er deze hele 5 maanden nog niet geweest (big shame achteraf) dus ook een grote First voor mij. Na 6 uur door de woestijn en een stukje Death Valley gereden te hebben kwamen we in dit heerlijk hete mekka van de zonde terecht. Na de eerste stappen op the Strip gezet te hebben, voelde ik het meteen: I was made for Vegas, and Vegas was made for me! Ookal zijn we er maar net meer dan 24 uur geweest, we hebben die uren goed benut. Alle grote hotels van binnen en buiten bekeken, Eiffeltoren-margharita's naar binnen geslurpt, enorm decadent van champagne buffetten genoten en zelfs nog een gokje gewaagd. En zolang mijn ziektebed geen roet in het eten gooit, staat het tweede weekend Vegas - dit keer met partner in crime Annekee - alweer in de planning voor Memorial Day Weekend.
Al met al was het heerlijk om Jan en Ann weer te zien, hen een stukje van mijn leven hier te kunnen laten meemaken en samen nieuwe ervaringen op te doen. En na dit bezoek heb ik een lading drop waarmee ik het zeker tot mijn vertrek moet volhouden!
Nadat ik de twee wereldreizigers een week later weer op LAX had gedropt voor hun vlucht naar San Fran, kon een van de laatste countdowns beginnen: de countdown tot UCSB Extravaganza '10!

Dit grootste gratis muziekfestival van California is een begrip in Santa Barbara, en onmisbaar in onze lijst van SB ervaringen. Met een lineup waar je u tegen zegt (voor de liefhebbers: Drake, Chromeo, Super Mash Bros en boven alles...Edward Sharpe & the Magnetic Zeros!!) was het sowieso een muzikaal hoogtepunt van ons verblijf hier. Voeg daarbij goddelijk weer, open lucht en bezoek van vrienden uit alle Californische hoeken en je begrijpt het: een topper. Alsof door de goden gestuurd liepen de drie Dutchies daar ook nog eens tegen een kraampje met IV-tshirts aan. Meteen zagen we het shirt dat voor ons alledrie dit half jaar tot in de perfectie samenvatte: op de voorkant een tropisch printje met een aantal keer Isla Vista onder elkaar, op de achterkant - My Life. Your Dream.

En dat realiseer ik me elke dag.

De Californische tam-tam

Over het algemeen zijn de weken sinds Spring Break aardig rustig geweest. De eerste collegeweek was weer even wennen, aangezien ik dit quarter alleen maar Mastervakken volg - en dat is toch écht een ander systeem. Ja, mijn huisgenoten zijn allemaal nogal jaloers op het feit dat ik geen enkele midterms óf finals heb, maar dan vergeten ze even mooi dat mijn complete cijfers gebaseerd worden op de dagelijks 1page papers die ik in moet leveren (dat zijn er dus 5 per week,zonder uitzondering) en mijn class participation. Juist, dan moet je dus echt iets te zeggen hebben.
Maargoed, tot nog toe zijn alle docenten helemaal pleased met mijn ‘European point of view' en vind ik de vakken ook nog eens super interessant! Alledrie zijn het literatuur vakken; Contemporary American Lit, Indigenous Lit (over Australië, New Zealand en Hawai'i) en Lit of the Pacific (eigenlijk ook over die drie plekken, maar dan vanuit Oceanic point of view: veel surf literatuur dus!).
Daarnaast heb ik mijn vorig quarter ontdekte liefde voor basketball nog beter aangepakt; ik volg nu namelijk een basketball-vak! Dat is eigenlijk gewoon wat je in Nederland bij een sportclub zou doen, maar dan gratis, met een coach die voor de NBA heeft gewerkt, én je krijgt er studiepunten voor. Lang leve de Amerikaanse sportcultuur! Aangezien ik niet opgegroeid ben met dagelijkse potjes basketball zoals al mijn teamgenoten, ben ik uiteraard de Dutchie-rookie. Maar gelukkig zorgt dit ervoor dat mijn competatieve aard goed naar boven komt en ik er alles aan doe om zo snel mogelijk beter te worden. Coach heeft al een bijnaam voor me, Lefty - je kan wel raden waarom, en afgelopen week kwam hij met een bezorgd gezicht naar me toe; of ik wel begreep dat ik sowieso een dikke A+ voor het vak zou krijgen, dus dat ik écht niet voor elke training een half uur eerder hoef te komen om te oefenen. Ja maar, ja maar...dat wil ik zelf! Vind het echt nog steeds een heerlijke sport en wil dus ook zeker in Leiden ermee verder.

Naast al mijn academische bezigheden heb ik er ook weer een paar heftige weekenden op zitten. Allereerst is mijn allerliefste huisgenoot Gillian vanwege gezondheidsproblemen tijdens Spring Break terug naar haar ouders in San Jose verhuist. Enorm jammer natuurlijk, maar wel weer een mooi logeeradresje. Gelijk kon ik dus op de eerste vrijdag na college even 7 uur naar boven rijden (afstanden zijn hier zó relatief ;)) om het Easter weekend bij de Amunrud familie te vieren. Geweldig! Ik wist al wel dat in Amerika Pasen verreweg de grootste feestdag is, maar nu kan ik me er ook echt wat bij voorstellen. Alle vrouwelijke familieleden (inclusief wij Nederlanders) stonden uren in de grote keuken om allerlei baksels de oven in te deponeren, de kids gooiden het hele huis overhoop om de plastic (met snoep gevulde) eieren te zoeken die wij verstopt hadden (voor de broers: ik mocht helaas niet meedoen vanwege mijn leeftijd, anders had ik weer keihard iedereen van de trap gegooid natuurlijk!) en het mooiste servies en kristal werd uit de kast gehaald. Volop genoten!
Na ook nog een bezoekje aan Palo Alto (waar de beste universiteit ter wereld, Stanford, zich bevindt) en een harbourfront etentje in San Fransisco was het weekend wederom een topper.
Helaas had de omschakeling van het bloedje-hete Hawaïaanse weer naar het nog-steeds-goed-maar-toch-wat-mindere Californische weer er voor gezorgd dat ik me al een week wat minder voelde, en na het weekend in Nor Cal (dat mensen daar kunnen leven zeggen wij in So Cal dan; het was er zowaar onder de 20 graden!!) kwam de griep goed naar boven. Alhoewel het heerlijk was om 2 seizoenen Lost te kunnen inhalen, was de volle week in bed liggen toch wat minder geslaagd.
Maargoed, ik zou Marte niet zijn als ik niet zodra ik me nét wat beter begon te voelen een weekend kneitertje hard zou feesten. Floatopia '10 hits the streets - het grootste offcampus drink- en feestfestijn van Santa Barbara. Hier zal ik niet teveel woorden aan vuil maken (voornamelijk omdat ik me er niet bizar veel meer van herinner) maar ik kan je vertellen dat het losging. Op de website www.onlyiniv.com kan je een beetje een indruk krijgen van hoe het er aan toeging.

Na dit weekend leek het me een goed idee om de financiën weer eens te checken, aangezien ik voor woensdag mijn $1400 maandelijkse huur weer mocht overmaken. Dit was een enorme klap. Ik kwam er namelijk achter dat ik blijkbaar de afgelopen maanden net iets teveel had uitgegeven (blame it on the sunshine) en nu dus een schandalig bedrag te kort kwam. Na een goeie paniekaanval, heel veel georganiseer en de wederom reddende engel krachten van mijn ouders is het uiteindelijk toch goed gekomen. Wat natuurlijk niet betekent dat ik me nog steeds goed zorgen maak, en op alles ga bezuinigen van nu af aan. De eerste optie, om 3 weken eerder thuis te komen, bleek toch niet zo'n slimme aangezien het ticket wijzigen al bijna 250 euro kost. Plan van aanpak: geen weekendtrips meer, en besparen op alles. Ach, wat heb ik ook eigenlijk nodig hier: ik zit ik California! Helaas betekent dit wel dat ik niet meer op All'ure lustrumreis meekan... Ik vind het echt enorm jammer, maar ik leef al maanden van geleend geld en dit kan niet eeuwig doorgaan.

Maargoed, de verhalen vanuit Leiden dat ik eerder thuis wil komen omdat ik het niet naar mijn zin heb zijn dus een beetje uit de context gehaald. Ik heb het nog steeds enorm naar mijn zin hier en ben blij dat ik mijn hele stay hier nog gewoon af kan maken.
Daarbij komt dat ik over 2,5 week alweer een super week ga hebben, aangezien Jan en Annerie me dan op komen zoeken!! Ik kan niet wachten om ze in LA op te halen en lekker een weekje met ze rond te rijden, wordt helemaal top volgens mij. En ben natuurlijk heel erg benieuwd wat mijn lieve broer van mijn inmiddels verworven basketball talent vindt ;)
Goed, nu de roddels hopelijk de wereld uit zijn en iedereen weer op de hoogte is, ga ik op deze zaterdag ochtend even lekker naar de UB - zodat ik later vandaag met een gerust hart op mijn favoriete strandje kan liggen om weer goed door te verbranden...oeps, ik bedoel bijkleuren dus. :)
x

Hawaii baby!!!

Best. Week. Ever.

Ik kan dit nog duizend keer herhalen, maar nog zal het gevoel niet over te dragen zijn. Na een week van absolute adrenaline, ontspanning, hilariteit en gefeest zit ik nu weer op mijn dormkamer dit te typen tussen colleges door.
Eerst moet natuurlijk vermeld worden dat de finals week overleefd is, en gelukkig met resultaat: al mijn vakken heb ik afgesloten met een A-, of zoals we hier zeggen: I aced it! Ik had dit zelf niet helemaal verwacht, want tussen de tentamens en essays door had ik er nog een paar daagjes feesten tegenaan gegooid; een afscheidsfeestje voor Gillian's vertrek terug naar San José, en een killer St. Patrick's Day met de Eindhovense gasten die vanuit Arizona wat dagen in Santa Barbara kwamen vertoeven.
Hoe dan ook zijn we, met of zonder slaap, hard doorgegaan totdat het zaterdagmiddag 2pm was en ik uitgelaten de laatse tentamenzaal uitstormde. Ik wist niet hoe snel ik naar huis moest fietsen, aangezien ik daar opgehaald werd door Larissa om met de meiden naar L.A. te vertrekken; Spring Break '10 WOHOOW!
Iris lieten we achter in Ventura (aangezien zij pas de volgende dag naar New York zou vliegen), en Kee en ik reden hyper door naar ons hostel in Inglewooooooood (yup, nogal ghetto) zodat we zondag fris en fruitig om 5am op het vliegveld konden staan.
De aankomst op Honolulu was gelijk een topper. In het zwetend warme weer (als dat een uitdrukking is) waren wij gelijk in ons element.
De spullen gedumpt in ons hostel in Waikiki en het strand op gerend voor een duik in de warme, blauwe oceaan. Sushi for lunch, Mexicaans for dinner en een happy hour starting at 2pm zorgden ervoor dat we UCSB gelijk helemaal vergeten waren.
Nu zullen de mensen die al eens op Oahu zijn geweest snappen dat we maandag wel meteen de grote stad uit wilden, op naar de North Shore. Het eiland is wat aan de kleine kant (de langste weg van noord naar zuid doet er ongeveer 2uur over) maar daardoor hebben we in een week ieder hoekje van het eiland kunnen verkennen. Samen met Riny, die net was aangekomen, hebben we er de hele middag over gedaan (stoppend op ieder tropisch strandje) om naar Waimea Bay te rijden, waar we Gloria zouden meeten. Via haar en Christian kregen Kee en ik gelijk een tóp appartementje aangeboden recht op Waimea voor bijna niks. Natuurlijk gelijk even Pipeline en Sunset uitgecheckt voordat we waren uitgenodigd voor een bbq bij Christian en Gloria. Heerlijk gegeten, gepraat en gefeest; het leven aan de North Shore is niet moeilijk om aan te wennen! Helaas was het wakker worden de volgende dag iets lastiger. Maar 's avonds een grote mond, 's ochtends een grote mond, dus braaf sprongen we dinsdag uit ons bedje om te gaan hiken met Victor en Cooper; hikegidsen die we via Riny hadden leren kennen. Ze hadden ons al verteld dat het een advanced hike was; na 7uur, kapotte voeten, modderige benen en vooral beurse achterwerken waren we het daar compleet mee eens. Totally worth it though! Het was een trail waar al weken niemand meer was geweest, door het landschap waar ze 'Lost' filmden. Halverwege pakten we een zijpaadje (of zij-rots) en boem: plotseling stonden we bij een verlaten waterval. Na een verfrissende zwempartij in de pond konden we dus weer bikkelend verder naar de summit. Prachtig!
De overige dagen hebben we de westkust verkend, of in andere woorden: de enige weg daar afgereden totdat het plotseling ophoudt omdat er bergen in de weg staan. Daar een dag heerlijk op een verlaten strandje gechilled en onszelf keer op keer laten smashen in de aardig grote golven die er stonden. 's Avonds weer terug naar onze vrienden van het hostel in Wakiki voor een avondje serieus feesten, en wat is er nou beter dan om 4am uit de club komen om een nachtelijke zwemsessie in de oceaan te houden; wat een leventje.
Omdat onze adrenaline levels weer wat lager aan het worden waren vertrokken we donderdag op het avontuur van ons leven; skydiven!! Hier in Oahu schijnt het een van de mooiste jumps ooit te zijn, en wederom was het een van die dingen die ik al zo lang wou doen!
Op het North Shore vliegveldje kropen we samen met onze tandemmasters in een klein vliegtuigje en begon de spanning te stijgen. Hoger en hoger, met een prachtig uitzicht, totdat uiteindelijk op 12000voet de deur van het vliegtuig open werd gegooid en we onszelf eruit mochten gaan gooien. Aangezien wij de laatste sprong van de dag waren, en ik ook nog als laatste het vliegtuig uit mocht, vroeg mijn instructeur of ik graag op een heftige manier wou exiten. Uhmm JAA, natuurlijk! Dus nadat iedereen gesprongen was schoven we naar de rand van het vliegtuig, gooi de benen er maar overheen en hóppa; dubbele salto achterover het vliegtuig uit! Dat gevoel....complete vrije val door de wolken, met een lading oceaan en Hawaiiaanse eilanden onder je....onbeschrijfelijk geweldig. Na de vrije val van ongeveer 30 seconden (veel te kort naar mijn zin) schoot de parachute naar boven en zweefden we opeens in complete stilte boven de oceaan. Eenmaal beneden was het enige wat ik kon zeggen: nog een keer, nog een keer!
Uiteraard kon dit avontuur op geen enkele manier geevenaard worden, maar 's avonds toch een mooie poging gedaan, het blijft tenslotte Spring Break. De jongens van het hostel hebben dan ook goed hun best gedaan om ons elke avond een nieuwe Hawaiiaanse club te laten zien. Zonder Santiago en Anhél -de Argentijnse tweeling- en Cody was het feestgedeelte van de trip zeker een stuk minder geslaagd geweest.
De resterende dagen waren gevuld met het eiland rondrijden voor hangover garnalen bij Giovanni's in Haleiwa, drinken uit cocosnoten, bijbruinen op het strand en nog een kort bezoek bij een tattooshop voor een piercing voor Annekee en tweede gaatjes voor mij. De laatste dag nog een baan aangeboden gekregen bij het hostel voor deze zomer; moet even kijken of dat de laatste maand zou lukken met mijn visum, is wel een once in a lifetimeopportunity natuurlijk.

Ja, wat een nare week was het.

Oscarweekend in Santa Monica...met mijn mama!

Een blog: het ultiéme studie-ontwijkend-gedrag excuus. Vooral als je net alweer een week vakantie hebt gehad, en het volgende week (!!) finalsweek is. Dat is toch de grote downside van studeren in Californië; door alle leuke dingen komt studeren steeds lager op het prioriteitenlijstje te staan.

Zoals vorige keer verteld, kon ik na een weekendje opruimen en bijkomen van de vorige trip afgelopen maandag mijn mama van LAX ophalen! Lekker met knallende muziek in mijn autootje naar Los Angeles gescheurd, waar ik eerst Gillian op moest pikken in Pasadena. Op LAX aangekomen stonden we precies op tijd voor de gate, en het was geweldig om mama weer te zien! Na wat koffie's, en véél knuffels, snel terug gereden naar campus om de aflevering van Dr. Phil te kijken waar wij in het publiek zaten. Heel bizar om mijn hoofd op tv te zien, vooral omdat iedereen vroeg of ik aan het huilen was, zo serieus keek ik. Haha, blijkbaar leefde ik nogal mee met de gasten. Daarna mam een tour door Isla Vista gegeven en - how stylish - de avond afgesloten met een echte Freebs burrito! Het voelt nog steeds vreemd dat mijn ouders hier nu allebei rond hebben gelopen, maar super leuk! Helaas begon het weer opeens vreemd te doen (lees: regenachtig). Dat zal je altijd zien; 'you should have been here yesterday!'. Maar, als echte Nederlanders lieten we ons daar niet door weerhouden. In andere woorden: een goed excuus voor een grondige shopsessies in downtown SB. Woensdagavond was de laatste UCSB basketball game van het seizoen - waar ik dankzij mams een kaartje voor het Big West tournament in Anaheim van volgende week heb gewonnen!

Aangezien ik vorige week al mijn colleges had gemist, moest ik deze week wel gaan. Maar; dan nemen we moeders toch gewoon mee! Vooral de docenten vonden het erg leuk om een moeder in de zaal te hebben, dus werden de grootste delen van de lectures direct tegen ons gehouden :)

Donderdagochtend vroeg in de auto gestapt om samen naar Santa Monica te gaan. Lekker rustig aan gereden en gelukkig scheen het zonnetje weer volop. Een wat langere route genomen dan normaal, zodat we vanuit het binnenland de bergen door reden, om uit te komen in Malibu...super mooi! Onze ogen uitgekeken naar alle dure huizen (die toch wel allemaal dicht op elkaar staan hoor, die nouveaux riche ook altijd! ;)) en doorgereden naar ons leuke hotel - op aanraden van paps. De komende dagen voornamelijk heerlijk veel gechilled, genoten van Venice beach en uiteraard meer geshopt. En we hadden een mooi weekend uitgekozen om naar L.A. te gaan, want op zaterdag waren de Oscars bij het Kodak theatre! Wij dus ook hup, in de auto naar Hollywood om daar wat sightseeing te doen. Aangezien er niet bizar veel te zien was van de Oscars, zijn we weer lekker doorgereden naar Beverly Hills en Bel Air om villas te gluren en even tof over Rodeo Drive to cruisen.
Al met al een topweekend goed bijkomen van alle *ahum* studiestress, en vooral om op te laden voor deze twee weken deadweek en finals! Maar los van dat alles was het priceless om weer een weekje met mams te zijn, en het afscheid zondag kwam ook veel te snel. In de parkeergarage ook eerst even wat traantjes gelaten voor ik weer de snelweg opging, maar gelukkig was dat alleen maar een teken dat het een superweek was! En alsof de familieblijdschap nog niet compleet was, kreeg ik in Venice opeens nog een belletje van mijn broer in Nederland. Nadat ons beider paps, mams en opa op het geniale idee kwamen om hem een vliegticket naar Californië cadeau te doen voor zijn aankomende verjaardag, belde Jan met het nieuws dat zojuist de tickets geboekt waren; en Jan en Annerie me in mei hier komen opzoeken!!

Helemaal blij van een topweek klom ik dus weer in mijn auto naar huis. Mijn leuke vriendinnetjes hier maken met liefde misbruik van mijn tijdelijke auto, dus kon ik vanuit LA doorrijden naar Ventura om Iris op te halen. Gelukkig werd ik hier dik en dwars voor beloond door de kookkunsten van Petra, en de gezelligheid van de kids. (Volgende keer ga ik Halli Galli winnen!!)

Nu dus weer terug op campus, waar ik kennis mag maken met mijn eerste ‘deadweek' ooit. Dat is namelijk de week voor alle finals, waarin studenten opeens 24/7 in de bibliotheek bivakkeren -inclusief kussens en fleecedeken, bizar! - om de studie achterstand, opgelopen door het vele feesten, in te halen. Aangezien het hier de normaalste zaak ter wereld is om een aantal keer per week een complete nacht door te halen in de bieb om een paper af te krijgen, leek het mij een mooi idee om dat ook eens uit te proberen. (En eerlijk gezegd had ik ook geen andere optie door het vele uitstellen...)
Nou, ik kan je vertellen: dit is niet voor mij bestemd! Ondanks dat ik de tel kwijt was geraakt wat betreft het aantal koppen koffie, viel ik om 3 uur 's nachts toch bovenop mijn boeken in slaap. Kan gebeuren, denk je dan. Alleen was het lullige dat ik pas om 9uur weer wakker werd, en door mijn college (plus essay deadline!) heen was geslapen. Met voor me het essay, waar de helft nog aan ontbrak...
Niet echt een geslaagde eerste all-nighter dus! Maargoed, deze verwende Hollander is ook niks gewend volgens mijn huisgenoten hier, en ik mag het vannacht ‘gelukkig' nog eens proberen.
Het is me in ieder geval al een stuk duidelijker waarom iedereen hier zo hersenloos los gaat tijdens Spring Break; na deadweek en finals heb je ook geen hersens meer over!
So wish me luck voor de komende 12 dagen, en ik troost mezelf maar met het idee dat ik volgende week zondagochtend op het vliegtuig naar Honolulu, Hawaii stap! Nog steeds no need for medelijden dus...;)

Curling - geen ontsnappen aan.

Verdrietig zit ik in mijn kamertje nadat ik papa net heb uitgezwaaid. Oh nee, wat had mijn papa nou net gezegd; niet verdrietig zijn hier - daar is het veel te mooi voor!
Alweer bijna drie weken zijn er voorbij gevlogen sinds mijn laatste berichtje, de tijd gaat toch écht sneller hier in California!
Vorige week donderdag stond ik voor het eerst op het Amtrak station te wachten op de trein naar San Diego, waar ik dan eindelijk papa weer zou gaan zien! Hij moest voor het AAAS science congres daar zijn, dus kwam ik 4 dagen crashen voor we op maandag aan onze vader-dochter roadtrip gingen beginnen. Aangezien Annekee ook nog geen weekendplannen had, treinde zij gezellig mee naar deze grensstad. Na een hilarische rit van 5,5 uur kwamen we -ietwat aangeschoten- aan in SD. Geweldig om pap weer te zien en gelijk goed bijgepraat. Voor pap was het natuurlijk gewoon een werkweekend, dus de daarop volgende dagen veel met Annekee San Diego verkend...en dan vooral het nachtleven.
Eindeloos geshopt op vrijdag, gegeten met Kee, pap en Hein en daarna naar een hilarische lezing van het congres gegaan; over de IG Nobel prijs. Samengevat was het pure wetenschappers humor, maar je gaat toch wel echt stuk wanneer je hoort over uitvindingen als een BH die tegelijkertijd dient als een gasmasker, of een vent die diamant had gemaakt uit tequila! Prachtig!
Maargoed, snel daarna begon het margarita happy hour! Ook al is het momenteel te gevaarlijk om naar Mexico te gaan, San Diego is een erg goed alternatief. Héérlijke, goedkope margaritas staan dan ook garant voor topavonden daar. Uiteindelijk zowel vrijdag als zaterdag in de Stingaree beland, een soort upper-class club - dus inclusief strippers in kooien, dakterras en een VIP-section. Hier werden we de eerste nacht nog nietsvermoedend naar binnen geleid door twee heren, totdat we begrepen dat ze hier het gezegde ‘voor wat hoort wat' ook kennen. Wegwezen hier Kee!
Zaterdag de hele middag door de stad gedwaald, en na het eten vonden we het wel weer tijd voor een sapje. In Kee's hostel twee gasten leren kennen die hier ook een weekendje aan het bijkomen waren, en na een aantal biertjes bleken we met z'n 4en aardig op dezelfde hoogte te zitten. Uiteraard kwamen we dus weer in Stingaree terecht, waar we onze Nederlandse en Ierse dansmoves even goed hebben kunnen benutten. Na veel gezelligheid was het toch wel even raar thuis komen om 6uur - en te zien dat pap alweer op was om te gaan werken! Even een paar uurtjes geslapen, maar aangezien Kee weer naar SB moest, en Han en Tiarnach naar Arizona, zaten we zondag te vroeg en te brak met zn vieren aan het ontbijt. Een echt hollands weekendje weer dus!
Zondagavond was paps eindelijk klaar met werken en konden we aan de cocktails plus King Crab eetfestijn! Maandagochtend nog snel een rondje om de haven gerend samen, om vervolgens naar San Francisco te vliegen! Een geweldig leuke stad, en in 1 dag hebben we Union Square, downtown, Little Italy, Chinatown en de haven verkend - en zelfs de stad doorkruist in de welbekende cable cart!
Hier kom ik zeker nog een keer terug!
Dinsdag pakten we om 7u de auto om (helaas in de miezerregen) over de Golden Gate Bridge te rijden - een perfecte manier om het begin van onze roadtrip in te luiden!
10 minuten onder San Fran veranderde de omgeving meteen in een natuurgebied, en het was dus gelijk een prachtige rit. Om de 5 minuten gestopt, dus toen we uiteindelijk rond 5uur halverwege Big Sur waren was het mooi geweest. Nou moet ik erbij zeggen dat we oprecht een stukje paradijs hadden gevonden daar. Big Sur is een kuststrook tussen San Fran en Santa Barbara, met alleen maar natuur. Gelukkig realiseert de Californische regering zich ook hoe mooi het daar is, en mogen er bijvoorbeeld ook geen huizen gebouwd worden.
Toen wij dus ,dankzij de Lonely Planet, 'Lucia's Lodge' vonden waren we sprakeloos. Een hutje bovenop een cliff, omringd door bergen aan de ene kant en oceaan aan de andere kant - and that's it. Volgens mij nog nooit zo mooi geslapen.
Maar, de volgende dag ging de roadtrip verder. Het laatste deel van de kustweg Route 1 heeft de reputatie een ‘white-knuckle drive' te zijn...volledig terecht. Prachtige afgronden, waar de weg gedurende een aantal uur continu terloops overheen scheert. Gelukkig was de weg compleet verlaten, en konden we de auto vaak stil zetten om pap ook van de omgeving te laten genieten.
Weer uit de grootste bergen neergedaald en op zeehoogte, zag ik vanuit mijn ooghoek opeens iets groots en grijs langs de weg. PAP, STOP!! EEN ZEE-OLIFANT IN EEN WEILAND!!
Jep, 5 zeeolifanten aan het chillen in een modderig weilandje tussen de oceaan en de snelweg. Nog nooit zoiets gezien. Gigantische beesten, die ook nog eens erg geïnteresseerd waren in ons. Op een gegeven moment kwam ik blijkbaar iets te dichtbij voor een foto en leek het prikkeldraad opeens wel een érg dunne barrière tussen mij en dat monster.
Na een goed aantal foto's en filmpjes sprongen we weer in de auto - om 50 meter verder een colonie van 12.000 (ja, 12 DUIZEND) zee olifanten te vinden!! Een surrealistische ervaring. Blijkbaar was het net paringstijd geweest, en lag het hele strand bezaaid met een paar weken oude zeemonsters. Nooit geweten hoeveel lawaai die beesten maken - en hoe erg ze stonken! Maar het was prachtig, dat vergeten we nooit meer!
Onze laatste stop voor Santa Barbara was het Hearst Castle in San Simeon. Veel over gehoord, en dus inmiddels nogal benieuwd naar dit niet-zo-nederige stulpje van de heer W.R. Hearst (Amerikaanse krantenmagnaat). Vaak blijken dit soort attracties uiteindelijk tegen te vallen. Nou, dit keer zeker niet. Gedurende de hele 1,5uur durende tour konden we allebei niks uitkramen naast kreten als 'oooooh mijn god', 'dit méén je niet' en 'niét te geloven!'. Ik ga het niet eens proberen te omschrijven, kijk zelf maar: http://www.hearstcastle.org/tours/index.asp
Wat een wacko was die vent zeg, hilarisch!
Inmiddels melig van de vele opgedane indrukken gingen de laatste 2uur door de bergen naar campus soepel. Heel vreemd om samen met pap hier rond te lopen, maar heel erg leuk! Omdat het campushotel vol zat reden we toch maar door naar downtown Santa Barbara. Heerlijk gegeten op de pier en genoten van de laatste avond met wat coronas op State street.
En toen was het vanochtend. Na een goed Amerikaans diner-ontbijt weer richting campus, waar ik heb geprobeerd pap in 2uur een goede UCSB-impressie te geven. Volgens mij is het wel gelukt, toch pap? :) De dolfijnen waren in ieder geval de kers op de taart voor mij!
En nu zit pap dus, met tassen vol UCSB souvenirs, terug in het vliegtuig naar Nederland. Ik kan niet zeggen dat ik jaloers ben, want het voelt heerlijk om terug te komen op de plek die nu al als thuis aanvoelt, nagenietend van een gewéldige week. De foto's volgen, zodra paps begrijpt hoe je foto's moet versturen...of totdat Deb uiteindelijk de reddende engel speelt :)

Een weekendje bikkelen aan 3 essays, en dan? Ongelofelijk, maar maandag cruise ik in mijn huurautootje naar L.A. om mijn mama van het vliegveld te halen voor een week moeder-dochter tijd!!! Wat ben ik toch een gezegend kind met zulke lieve ouders! :)
En niet te vergeten: gefeliciteerd vandaag Smelsie, dat extra jaartje misstaat je niet ;)

Superbowl weekend in the City of Angels

Na een weekend als dit, waar moet je dan beginnen? Om te zeggen dat het een weekend filled with ‘firsts', a lot of crazy people and celebrities was, is een goed begin.

Nadat we zaterdagochtend alledrie té vroeg op moesten staan, stonden we bepakt en bezakt naast onze pimpmobiel voor de komende dagen; een rode Chrystler PG cruiser. Súperbak, het enige downpuntje voor mij was dat ik de enige bestuurder was - door minderjarige of rijbewijsloze vriendinnetjes ;). Vooral het idee dat het een automaat was, en alle regels hier anders zijn, maakte me aardig zenuwachtig. Maar ik kan nu, na ongeveer 500 miles gereden te hebben, zeggen dat het heerlijk is !! Voelde me zó vrij (en tegelijkertijd verantwoordelijk voor alle chicksels in mijn auto) en gelukkig, zelfs in het opgefokte verkeer van L.A. En cruisen over Ocean Avenue met de RH Chilli Peppers op de achtergrond is nu al eén van mijn favoriete California momenten.

Onze eerste stop (na Starbucks) was UCLA. Om rond te kijken op de mooie campus uiteraard, maar voornamelijk om 1 van de spannendste basketball wedstrijden van de national college league te kijken; UCLA vs. Berkeley. Een ruime twee uur gevuld met permanente spanning en massive dunks hield ons op het puntje van onze stoel!
Daarna nog wat rondgewandeld en koffie gedaan met Kim, een vriendin van Iris en Annekee uit Utrecht die hier studeert. Toen was het weer tijd om ons in het suïcidale verkeer van L.A. te gooien op weg naar ons hostel, de Banana Bungalow in Hollywood. Wat coronas op de binnenplaats en daarna uit eten met Gillian en Marco, die ook in L.A. waren. Marco, als born and bred L.A.-er, heeft ons in een wonderbaarlijk korte tijd de complete Hollywood tour gegeven ( 'aaaaaaah L.A. ink! Kat von D.! Johnny Depp's bar! En ga zo maar door...) voordat we in een Argentijns restaurant aan Sunset Blvd. neerstreken. Terug naar het hostel, omkleden, en op onze high heels in de taxi springen om ons in stijl naar een club op Hollywood Ave te laten transporteren. Ookal werden we meerdere malen aangesproken met: 'hey, you guys must be tourists!' (antwoord, yeah why? OMDAT WE EEN PANTY ONDER ONZE JURKJES AAN HADDEN! Oh, oh, Amerika...) hebben we een tópavond gehad. De banden met onze Australische medemens weer wat versterkt en dus in een vollere taxi terug dan voorheen.

Helaas was het opstaan de volgende ochtend minder euforisch en zaten we brak met onze koffie in the Tiki Garden (tuin van het hostel) in het zonnetje. Maar, een volle planning eist wat opofferingen. Back in de car dus, en op weg naar Venice Beach en Santa Monica. Vriendinnetjes die mijn Californication en Hank Moody-liefde delen zullen begrijpen dat mijn ontmoeting met Venice wel legendarisch móest worden. Nou, dat was het! Een beachtown met straatartiesten, malloten en kraampjes met handgemaakte hippiezooi is mij op het lijf geschreven natuurlijk. Mijn hart verloren; ik zou daar dagen en dagen rond willen lopen om met iedereen te praten, op de boardwalk te dansen en te zwieren over het strand.
Maar, om onze oppervlakkigheid nog wel op pijl te houden gingen we aardig wat tintjes bruiner en met verruimde blikken door naar Santa Monica voor een goeie shopsessie. Twee cd's gekocht van een straatartiest die sówieso ooit gaat doorbreken (John West, muzieklink volgt!) en outfits voor in de studios maandag. Op de terugweg naar Hollywood in Fairfax gestopt om te eten in The Grove, een nep-authentiek dorpsplein met een treintje en fonteintjes. Gigantische porties heerlijk eten opgediend gekregen bij the Cheesecake Factory (yuuuuummm...) en uiteindelijk kapot weer terug racend door Beverly Hills en Bel Air naar onze binnenplaats, voor meer coronas en nachtelijke diepe gesprekken.

Maandagochtend. College? NEE! Op naar de Hollywood studios voor de opnames van de Dr. Phil show voor ons !! Populaire bezigheid, want we kwamen er bijna niet in. Maar gelukkig zijn deze lange Nederlandse meisjes goed in het slijmen bij personeel, want niet alleen mochten we de opnames voor beide afleveringen als laatste bijwonen, we zaten ook nog eens op de voorste rij. We hadden een goeie dag uitgekozen, want onze Phil gaf aan iedereen in het publiek een tankpas van $200. Ka-ching, hebben we even $600 (!!!) aan gratis benzine ge-int. Dat is ongeveer 6 maanden gratis roadtrippen!! Aan het eind van de show moesten Iris en Kee opeens weg uit hun stoelen, en kwamen de gasten van die aflevering naast mij zitten. De camera's draaiden gelijk allemaal onze kant op, en onvermoedend is mijn hoofd nu blijkbaar het complete eindshot van de aflevering. Mijn 15 minutes of fame dus, haha. In de pauze werd ons nog door een vrouw gevraagd waar ze ons ook alweer van kende, want wij waren toch de gasten voor de show? Haha tja, niet iedereen die lang is en op hakken loopt is een celeb mevrouwtje Amerikaan!

Na wat doordramwerk bij onze vriend de stagemanager is het ons ook nog gelukt om als enigen Phil te mogen ontmoeten (omdat we hélemaal uit Nederland waren gekomen hiervoor, winkwink). Na de show dus backstage handje geschud met THE MAN ;). Echt een toffe vent, geïnteresseerd in waar we studeerden en wie we waren enzo, en ook nog een mooie foto waarin ik (dankzij Iris) bij Phil ongeveer om z'n nek hang. (blijkt uiteindelijk best mee te vallen gelukkig, want daar issie dan:)

De rest van de middag de Walk of Fame verkend en het begin van de redcarpet premiere van ‘Valentine's Day' bewonderd, maar door de grote hoeveelheid Ashton Kutcher groupies e.d. in de auto naar Ventura gesprongen, weer genoeg glitter&glamour gekte voor 1 weekend!
In Ventura woont de tante van Iris waar we voor eten waren uitgenodigd. Super leuk om te zien hoe iemand hier naartoe is geëmigreerd en een super leventje heeft, inspirerend!
En dus na een láng, lang weekend kwamen we gisteren weer thuis in Santa Barbara. Knockout geslapen en vanochtend weer een midterm gemaakt. Ik ben vast de helft vergeten te vertellen, maar de basic message is duidelijk: roadtrip = voor herhaling vatbaar!!

reading Shakespeare by the pool

De afgelopen week heeft weer een aantal hoogtepunten met zich meegebracht (in het geval van Sixflags héle hoge zelfs) dus weer tijd voor een korte update.

Ten eerste heb ik mijn eerste paper ingeleverd en heb ik al twee quizzes achter te rug. Heb er tot nu toe allemaal een goed gevoel over, dus terwijl ik nu mijn Shakespeare essay zou moeten schrijven kan ik met een gerust hart even een procrastination sessie eruit gooien (Op z'n Leids: soggen).
Nu lijkt het misschien iets makkelijker dan het is, want het is nog steeds hard werken hoor! 8 tentamenperiodes per jaar is toch wel iets anders dan de 2 die ik er in Leiden heb.

Daarnaast afgelopen weekend dus met Annekee en de rest van de ISA studenten naar L.A. gereden voor de Sixflags trip. Heb de foto's gepost dus ga er niet te lang over schrijven: het was geweldig! Leuke nieuwe mensen leren kennen en een topdag gehad!
Verder ben ik nog steeds lekker aan het sporten met Iris, ze is nu officieel mijn basketball coach, en een strenge! Als balans ben ik haar bootcamptrainer voor de buikspieren dus samen zijn we een goed workout team! ;)

Op woensdag ben ik naar een fundraiser gegaan voor Alphi Kappa Phi, de sorority van een van mijn huisgenootjes. Heerlijk Amerikaans hadden ze van alles lopen bakken om geld te verzamelen voor de club, nadat de bikini-carwash in het 'water' was gelopen door de storm vorige week. Toch wel blij dat mijn 'sorority' thuis wat minder truttig is ;)

De volgende avond was er een tuinfeestje bij Sam (de president van de ISA - die helaas heeft besloten dat ik het object van zijn ietwat opdringere infatuation ben...), waar ik voor het eerst s'mores heb gegeten alvorens met George en Annekee voor het eerst te gaan 'clubben' in Amerika. Nogal surreal! Had er toch nooit echt bij stilgegestaan dat al die videoclips ergens op gebaseerd zijn, maar na een avondje van club naar club hier voelde ik me nogal preuts. Veel te strakke lapjes stof (die je oprecht nog niet eens minirokjes kan noemen) zouden als kleding door moeten gaan, maar na 1 move op de dansvloer zie je al meer dan je lief is (mij in ieder geval, menig man hier vind het echter erg fijn om naar te kijken). Wat dan blijkbaar éxtra leuk is, is zo lam worden dat het je niet meer uitmaakt of je met 1, 2 of ach, 5 gasten hebt gezoend!
Nou kan ik toch aardig feesten, maar zo vind ik het gewoon genant. Gelukkig was ik met voornamelijk Europeanen, en hebben we allemaal onze ogen uit kunnen kijken en gelachen om die rare Amerikanen.

Nu dus lekker aan het studeren voor mijn midterms volgende week en vanavond de 21e verjaardag van Angie uit mijn basketbalteam. Het thema is Western/Asian (beetje vreemde combi) dus we hebben al mooie cowgirl outfits aangeschaft. Foto's volgen!

Verder wil ik mama een heeeeeeele fijne verjaardag wensen vandaag en hoop ik dat het bij jullie snel weer warmer wordt; tot die tijd werk ik hier alvast aan mijn voorsprong tan ;)

liefs!