Na een weekend als dit, waar moet je dan beginnen? Om te zeggen dat het een weekend filled with ‘firsts', a lot of crazy people and celebrities was, is een goed begin.

Nadat we zaterdagochtend alledrie té vroeg op moesten staan, stonden we bepakt en bezakt naast onze pimpmobiel voor de komende dagen; een rode Chrystler PG cruiser. Súperbak, het enige downpuntje voor mij was dat ik de enige bestuurder was - door minderjarige of rijbewijsloze vriendinnetjes ;). Vooral het idee dat het een automaat was, en alle regels hier anders zijn, maakte me aardig zenuwachtig. Maar ik kan nu, na ongeveer 500 miles gereden te hebben, zeggen dat het heerlijk is !! Voelde me zó vrij (en tegelijkertijd verantwoordelijk voor alle chicksels in mijn auto) en gelukkig, zelfs in het opgefokte verkeer van L.A. En cruisen over Ocean Avenue met de RH Chilli Peppers op de achtergrond is nu al eén van mijn favoriete California momenten.

Onze eerste stop (na Starbucks) was UCLA. Om rond te kijken op de mooie campus uiteraard, maar voornamelijk om 1 van de spannendste basketball wedstrijden van de national college league te kijken; UCLA vs. Berkeley. Een ruime twee uur gevuld met permanente spanning en massive dunks hield ons op het puntje van onze stoel!
Daarna nog wat rondgewandeld en koffie gedaan met Kim, een vriendin van Iris en Annekee uit Utrecht die hier studeert. Toen was het weer tijd om ons in het suïcidale verkeer van L.A. te gooien op weg naar ons hostel, de Banana Bungalow in Hollywood. Wat coronas op de binnenplaats en daarna uit eten met Gillian en Marco, die ook in L.A. waren. Marco, als born and bred L.A.-er, heeft ons in een wonderbaarlijk korte tijd de complete Hollywood tour gegeven ( 'aaaaaaah L.A. ink! Kat von D.! Johnny Depp's bar! En ga zo maar door...) voordat we in een Argentijns restaurant aan Sunset Blvd. neerstreken. Terug naar het hostel, omkleden, en op onze high heels in de taxi springen om ons in stijl naar een club op Hollywood Ave te laten transporteren. Ookal werden we meerdere malen aangesproken met: 'hey, you guys must be tourists!' (antwoord, yeah why? OMDAT WE EEN PANTY ONDER ONZE JURKJES AAN HADDEN! Oh, oh, Amerika...) hebben we een tópavond gehad. De banden met onze Australische medemens weer wat versterkt en dus in een vollere taxi terug dan voorheen.

Helaas was het opstaan de volgende ochtend minder euforisch en zaten we brak met onze koffie in the Tiki Garden (tuin van het hostel) in het zonnetje. Maar, een volle planning eist wat opofferingen. Back in de car dus, en op weg naar Venice Beach en Santa Monica. Vriendinnetjes die mijn Californication en Hank Moody-liefde delen zullen begrijpen dat mijn ontmoeting met Venice wel legendarisch móest worden. Nou, dat was het! Een beachtown met straatartiesten, malloten en kraampjes met handgemaakte hippiezooi is mij op het lijf geschreven natuurlijk. Mijn hart verloren; ik zou daar dagen en dagen rond willen lopen om met iedereen te praten, op de boardwalk te dansen en te zwieren over het strand.
Maar, om onze oppervlakkigheid nog wel op pijl te houden gingen we aardig wat tintjes bruiner en met verruimde blikken door naar Santa Monica voor een goeie shopsessie. Twee cd's gekocht van een straatartiest die sówieso ooit gaat doorbreken (John West, muzieklink volgt!) en outfits voor in de studios maandag. Op de terugweg naar Hollywood in Fairfax gestopt om te eten in The Grove, een nep-authentiek dorpsplein met een treintje en fonteintjes. Gigantische porties heerlijk eten opgediend gekregen bij the Cheesecake Factory (yuuuuummm...) en uiteindelijk kapot weer terug racend door Beverly Hills en Bel Air naar onze binnenplaats, voor meer coronas en nachtelijke diepe gesprekken.

Maandagochtend. College? NEE! Op naar de Hollywood studios voor de opnames van de Dr. Phil show voor ons !! Populaire bezigheid, want we kwamen er bijna niet in. Maar gelukkig zijn deze lange Nederlandse meisjes goed in het slijmen bij personeel, want niet alleen mochten we de opnames voor beide afleveringen als laatste bijwonen, we zaten ook nog eens op de voorste rij. We hadden een goeie dag uitgekozen, want onze Phil gaf aan iedereen in het publiek een tankpas van $200. Ka-ching, hebben we even $600 (!!!) aan gratis benzine ge-int. Dat is ongeveer 6 maanden gratis roadtrippen!! Aan het eind van de show moesten Iris en Kee opeens weg uit hun stoelen, en kwamen de gasten van die aflevering naast mij zitten. De camera's draaiden gelijk allemaal onze kant op, en onvermoedend is mijn hoofd nu blijkbaar het complete eindshot van de aflevering. Mijn 15 minutes of fame dus, haha. In de pauze werd ons nog door een vrouw gevraagd waar ze ons ook alweer van kende, want wij waren toch de gasten voor de show? Haha tja, niet iedereen die lang is en op hakken loopt is een celeb mevrouwtje Amerikaan!

Na wat doordramwerk bij onze vriend de stagemanager is het ons ook nog gelukt om als enigen Phil te mogen ontmoeten (omdat we hélemaal uit Nederland waren gekomen hiervoor, winkwink). Na de show dus backstage handje geschud met THE MAN ;). Echt een toffe vent, geïnteresseerd in waar we studeerden en wie we waren enzo, en ook nog een mooie foto waarin ik (dankzij Iris) bij Phil ongeveer om z'n nek hang. (blijkt uiteindelijk best mee te vallen gelukkig, want daar issie dan:)

De rest van de middag de Walk of Fame verkend en het begin van de redcarpet premiere van ‘Valentine's Day' bewonderd, maar door de grote hoeveelheid Ashton Kutcher groupies e.d. in de auto naar Ventura gesprongen, weer genoeg glitter&glamour gekte voor 1 weekend!
In Ventura woont de tante van Iris waar we voor eten waren uitgenodigd. Super leuk om te zien hoe iemand hier naartoe is geëmigreerd en een super leventje heeft, inspirerend!
En dus na een láng, lang weekend kwamen we gisteren weer thuis in Santa Barbara. Knockout geslapen en vanochtend weer een midterm gemaakt. Ik ben vast de helft vergeten te vertellen, maar de basic message is duidelijk: roadtrip = voor herhaling vatbaar!!