Verdrietig zit ik in mijn kamertje nadat ik papa net heb uitgezwaaid. Oh nee, wat had mijn papa nou net gezegd; niet verdrietig zijn hier - daar is het veel te mooi voor!
Alweer bijna drie weken zijn er voorbij gevlogen sinds mijn laatste berichtje, de tijd gaat toch écht sneller hier in California!
Vorige week donderdag stond ik voor het eerst op het Amtrak station te wachten op de trein naar San Diego, waar ik dan eindelijk papa weer zou gaan zien! Hij moest voor het AAAS science congres daar zijn, dus kwam ik 4 dagen crashen voor we op maandag aan onze vader-dochter roadtrip gingen beginnen. Aangezien Annekee ook nog geen weekendplannen had, treinde zij gezellig mee naar deze grensstad. Na een hilarische rit van 5,5 uur kwamen we -ietwat aangeschoten- aan in SD. Geweldig om pap weer te zien en gelijk goed bijgepraat. Voor pap was het natuurlijk gewoon een werkweekend, dus de daarop volgende dagen veel met Annekee San Diego verkend...en dan vooral het nachtleven.
Eindeloos geshopt op vrijdag, gegeten met Kee, pap en Hein en daarna naar een hilarische lezing van het congres gegaan; over de IG Nobel prijs. Samengevat was het pure wetenschappers humor, maar je gaat toch wel echt stuk wanneer je hoort over uitvindingen als een BH die tegelijkertijd dient als een gasmasker, of een vent die diamant had gemaakt uit tequila! Prachtig!
Maargoed, snel daarna begon het margarita happy hour! Ook al is het momenteel te gevaarlijk om naar Mexico te gaan, San Diego is een erg goed alternatief. Héérlijke, goedkope margaritas staan dan ook garant voor topavonden daar. Uiteindelijk zowel vrijdag als zaterdag in de Stingaree beland, een soort upper-class club - dus inclusief strippers in kooien, dakterras en een VIP-section. Hier werden we de eerste nacht nog nietsvermoedend naar binnen geleid door twee heren, totdat we begrepen dat ze hier het gezegde ‘voor wat hoort wat' ook kennen. Wegwezen hier Kee!
Zaterdag de hele middag door de stad gedwaald, en na het eten vonden we het wel weer tijd voor een sapje. In Kee's hostel twee gasten leren kennen die hier ook een weekendje aan het bijkomen waren, en na een aantal biertjes bleken we met z'n 4en aardig op dezelfde hoogte te zitten. Uiteraard kwamen we dus weer in Stingaree terecht, waar we onze Nederlandse en Ierse dansmoves even goed hebben kunnen benutten. Na veel gezelligheid was het toch wel even raar thuis komen om 6uur - en te zien dat pap alweer op was om te gaan werken! Even een paar uurtjes geslapen, maar aangezien Kee weer naar SB moest, en Han en Tiarnach naar Arizona, zaten we zondag te vroeg en te brak met zn vieren aan het ontbijt. Een echt hollands weekendje weer dus!
Zondagavond was paps eindelijk klaar met werken en konden we aan de cocktails plus King Crab eetfestijn! Maandagochtend nog snel een rondje om de haven gerend samen, om vervolgens naar San Francisco te vliegen! Een geweldig leuke stad, en in 1 dag hebben we Union Square, downtown, Little Italy, Chinatown en de haven verkend - en zelfs de stad doorkruist in de welbekende cable cart!
Hier kom ik zeker nog een keer terug!
Dinsdag pakten we om 7u de auto om (helaas in de miezerregen) over de Golden Gate Bridge te rijden - een perfecte manier om het begin van onze roadtrip in te luiden!
10 minuten onder San Fran veranderde de omgeving meteen in een natuurgebied, en het was dus gelijk een prachtige rit. Om de 5 minuten gestopt, dus toen we uiteindelijk rond 5uur halverwege Big Sur waren was het mooi geweest. Nou moet ik erbij zeggen dat we oprecht een stukje paradijs hadden gevonden daar. Big Sur is een kuststrook tussen San Fran en Santa Barbara, met alleen maar natuur. Gelukkig realiseert de Californische regering zich ook hoe mooi het daar is, en mogen er bijvoorbeeld ook geen huizen gebouwd worden.
Toen wij dus ,dankzij de Lonely Planet, 'Lucia's Lodge' vonden waren we sprakeloos. Een hutje bovenop een cliff, omringd door bergen aan de ene kant en oceaan aan de andere kant - and that's it. Volgens mij nog nooit zo mooi geslapen.
Maar, de volgende dag ging de roadtrip verder. Het laatste deel van de kustweg Route 1 heeft de reputatie een ‘white-knuckle drive' te zijn...volledig terecht. Prachtige afgronden, waar de weg gedurende een aantal uur continu terloops overheen scheert. Gelukkig was de weg compleet verlaten, en konden we de auto vaak stil zetten om pap ook van de omgeving te laten genieten.
Weer uit de grootste bergen neergedaald en op zeehoogte, zag ik vanuit mijn ooghoek opeens iets groots en grijs langs de weg. PAP, STOP!! EEN ZEE-OLIFANT IN EEN WEILAND!!
Jep, 5 zeeolifanten aan het chillen in een modderig weilandje tussen de oceaan en de snelweg. Nog nooit zoiets gezien. Gigantische beesten, die ook nog eens erg geïnteresseerd waren in ons. Op een gegeven moment kwam ik blijkbaar iets te dichtbij voor een foto en leek het prikkeldraad opeens wel een érg dunne barrière tussen mij en dat monster.
Na een goed aantal foto's en filmpjes sprongen we weer in de auto - om 50 meter verder een colonie van 12.000 (ja, 12 DUIZEND) zee olifanten te vinden!! Een surrealistische ervaring. Blijkbaar was het net paringstijd geweest, en lag het hele strand bezaaid met een paar weken oude zeemonsters. Nooit geweten hoeveel lawaai die beesten maken - en hoe erg ze stonken! Maar het was prachtig, dat vergeten we nooit meer!
Onze laatste stop voor Santa Barbara was het Hearst Castle in San Simeon. Veel over gehoord, en dus inmiddels nogal benieuwd naar dit niet-zo-nederige stulpje van de heer W.R. Hearst (Amerikaanse krantenmagnaat). Vaak blijken dit soort attracties uiteindelijk tegen te vallen. Nou, dit keer zeker niet. Gedurende de hele 1,5uur durende tour konden we allebei niks uitkramen naast kreten als 'oooooh mijn god', 'dit méén je niet' en 'niét te geloven!'. Ik ga het niet eens proberen te omschrijven, kijk zelf maar: http://www.hearstcastle.org/tours/index.asp
Wat een wacko was die vent zeg, hilarisch!
Inmiddels melig van de vele opgedane indrukken gingen de laatste 2uur door de bergen naar campus soepel. Heel vreemd om samen met pap hier rond te lopen, maar heel erg leuk! Omdat het campushotel vol zat reden we toch maar door naar downtown Santa Barbara. Heerlijk gegeten op de pier en genoten van de laatste avond met wat coronas op State street.
En toen was het vanochtend. Na een goed Amerikaans diner-ontbijt weer richting campus, waar ik heb geprobeerd pap in 2uur een goede UCSB-impressie te geven. Volgens mij is het wel gelukt, toch pap? :) De dolfijnen waren in ieder geval de kers op de taart voor mij!
En nu zit pap dus, met tassen vol UCSB souvenirs, terug in het vliegtuig naar Nederland. Ik kan niet zeggen dat ik jaloers ben, want het voelt heerlijk om terug te komen op de plek die nu al als thuis aanvoelt, nagenietend van een gewéldige week. De foto's volgen, zodra paps begrijpt hoe je foto's moet versturen...of totdat Deb uiteindelijk de reddende engel speelt :)

Een weekendje bikkelen aan 3 essays, en dan? Ongelofelijk, maar maandag cruise ik in mijn huurautootje naar L.A. om mijn mama van het vliegveld te halen voor een week moeder-dochter tijd!!! Wat ben ik toch een gezegend kind met zulke lieve ouders! :)
En niet te vergeten: gefeliciteerd vandaag Smelsie, dat extra jaartje misstaat je niet ;)