The countdown has started. De laatste minuten van het collegejaar zijn aangebroken. Voor de meeste mensen reden om de laatste collegenotities te verzamelen en dagen door te brengen in de UB. Niet voor mij.
En nu voor de verandering eens niet omdat ik te druk ben met buitenschoolse activiteiten. Nee, omdat ik al bijna een week afgeschreven in bed lig. De dokter weet nog niet zeker of het Mono (in Nederland ook wel bekend als Pfeiffer) danwel een ander amandel-geconcentreerd virus is, maar het is niet best. Wat een feest.
Het enige wat ik nu kan doen is zo'n 20 uur per dag slapen, mijn pilletjes nemen en met alle macht hopen dat het niét mono is. Nu moet ik zeggen dat mijn lichaam tot nog toe altijd erg goed is in hele hoge koortsen opwekken, zodat ik er ook meestal binnen een week of twee weer vanaf ben. Laten we hopen dat dat nu ook het geval is.

Want zoals misschien wel te merken was aan mijn steeds sporadischer wordende blogposts, gaat de tijd hier godsgruwelijk snel. Nog precies 3 weken voordat ik Santa Barbara, UCSB en vooral Isla Vista voorgoed (voorlopig..?) verlaat. Na een half jaar van dagelijkse wandelingen langs de lagoon, avonturen in IV en chillen op het strand kan ik me eerlijk gezegd moeilijk voorstellen hoe mijn leven buiten SB eruit gaat zien. Gelukkig heb ik eerst nog 2,5 week vakantie (alsof ik nog niet genoeg genoten heb) en roadtrippen door dit mooie land voor de boeg - voordat ik de realiteit weer onder ogen moet komen.

Terugkijkend op de afgelopen maanden vind ik het heerlijk om te zien hoeveel bezoek uit Nederland ik heb gehad. De meeste internationale studenten moeten het toch maar doen met een kort bezoekje van de ouders; ik heb drie keer minstens een volle week mijn Nederlands kunnen bijspijkeren. Iets meer dan 2 weken geleden heb ik Jan en Annerie opgehaald uit LAX voor een volgeplande week California. Na een korte kennismaking met Santa Barbara en de campus vertrokken we naar LA, waar we al mijn favoriete highlights hebben bezocht. Zoals misschien bekend is Venice daar nummer 1 van, and this time more than ever! We wandelden namelijk recht op een shooting van Californication af - only my most favorite show in the world. Na een aantal minuten (okay, misschien was het een half uur!) starstruck hebben staan staren naar David Duchovny en Evan Handler, die op 5 meter afstand van me vandaan stonden te filmen, werd het ongemakkelijk. Vooral aangezien het filmen al voorbij was en ze eigenlijk met z'n allen naar mij stonden te staren. Toegegeven, ik ben blijkbaar niet de meeste soepele baas als het aankomt op ‘meeting your heroes', maar Hank Moody (het character van D.D.) deed zijn naam ook echt eer aan. Toen hij op me af wandelde, met neus hoog in de lucht, en ik hem op mijn állerschattigst vroeg om een foto, kreeg ik enkel als antwoord van ergens hoog daarboven: 'Well, you already took enough pictures, didn't you?!' en als uitbrander: 'No. I'm working'. Weten we dat ook weer.

Na L.A. kwam gelukkig nog het grote hoogtepunt voor ons alledrie - Vegas baby! Raar genoeg was ik er deze hele 5 maanden nog niet geweest (big shame achteraf) dus ook een grote First voor mij. Na 6 uur door de woestijn en een stukje Death Valley gereden te hebben kwamen we in dit heerlijk hete mekka van de zonde terecht. Na de eerste stappen op the Strip gezet te hebben, voelde ik het meteen: I was made for Vegas, and Vegas was made for me! Ookal zijn we er maar net meer dan 24 uur geweest, we hebben die uren goed benut. Alle grote hotels van binnen en buiten bekeken, Eiffeltoren-margharita's naar binnen geslurpt, enorm decadent van champagne buffetten genoten en zelfs nog een gokje gewaagd. En zolang mijn ziektebed geen roet in het eten gooit, staat het tweede weekend Vegas - dit keer met partner in crime Annekee - alweer in de planning voor Memorial Day Weekend.
Al met al was het heerlijk om Jan en Ann weer te zien, hen een stukje van mijn leven hier te kunnen laten meemaken en samen nieuwe ervaringen op te doen. En na dit bezoek heb ik een lading drop waarmee ik het zeker tot mijn vertrek moet volhouden!
Nadat ik de twee wereldreizigers een week later weer op LAX had gedropt voor hun vlucht naar San Fran, kon een van de laatste countdowns beginnen: de countdown tot UCSB Extravaganza '10!

Dit grootste gratis muziekfestival van California is een begrip in Santa Barbara, en onmisbaar in onze lijst van SB ervaringen. Met een lineup waar je u tegen zegt (voor de liefhebbers: Drake, Chromeo, Super Mash Bros en boven alles...Edward Sharpe & the Magnetic Zeros!!) was het sowieso een muzikaal hoogtepunt van ons verblijf hier. Voeg daarbij goddelijk weer, open lucht en bezoek van vrienden uit alle Californische hoeken en je begrijpt het: een topper. Alsof door de goden gestuurd liepen de drie Dutchies daar ook nog eens tegen een kraampje met IV-tshirts aan. Meteen zagen we het shirt dat voor ons alledrie dit half jaar tot in de perfectie samenvatte: op de voorkant een tropisch printje met een aantal keer Isla Vista onder elkaar, op de achterkant - My Life. Your Dream.

En dat realiseer ik me elke dag.